WIERSZ | „Krzywda”

Podniesiona ręka,
Wulgaryzmy,
To dziecka udręka,
Która pozostawia blizny.

W oczach strach,
Nie wiadomo co się dzieje,
Uderzenie – bach!
Krew się leje.

Wszędzie siniaki,
strupy,
krzywda = dzieciaki,
będą trupy.

Płacz, łzy się leją,
Znowu uderzenie,
Rodzice w oczy im się śmieją,
Teraz na ziemi leżenie.

Nie o takie życie ich rodziny walczyły,
Za taki żywot, Boże, dzięki!
Najlepiej, by się zabiły.
Śmierć – koniec męki.

Advertisements

One thought on “WIERSZ | „Krzywda”

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s